من ايراني نيستم چون نامم عربيست

من ايراني نيستم چون وقتي به دنيا آمدم در گوشم اذان عربي خواندند

 من ايراني نيستم چون روزي كه به مدرسه رفتم پدر و مادرم قرآن بالاي سرم گرفتند و در مدرسه آيين محمد را به من آموختند نه پندار نيك و كردار نيك و گفتار نيك  

من ايراني نيستم چون وقتي ازدواج كردم به آيين عربها و با زبان عربي ازدواج كردم

من ايراني نيستم چون هزار كيلومتر راه را طي ميكنم تا به پابوس امام هشتم شيعيان و نواده پيامبر اعراب بروم اما كمي آنسوتر به آرامگاه فردوسي نمي روم

من ايراني نيستم چون اعياد فطر و قربان و غدير و مبعث را تبريك مي گويم و شادباش مي شنوم اما نمي دانم جشن سده چه روزيست  من ايراني نيستم چون دهه محرم سياه مي پوشم و با سر و روي گل آلوده عزادار خانداني مي شوم كه سرزمينم را گرفتند , مردانش را كشتند و زنانش را به غنيمت بردند اما روز مرگ بابك خرمدين را نمي دانم

من ايراني نيستم چون حرف كه مي زنم بيشتر به عربي مي ماند تا فارسي  من ايراني نيستم چون عربها پ ندارند و من مي گويم فارسي نه پارسي

من ايراني هستم چون در كشوري به دنيا آمدم كه روي پرچمش عربي نوشتند  

 من آرزوي ايراني بودن هم ندارم چون آنقدر دست نيافتني است كه آرزويش هم نمي توان كرد 

من حسرت ايراني بودن دارم